Тайтгарал

Энгэр чимэлгүй юутай удаав
Энхрий уруулыг чинь өнчрүүлж
Эгэл өдрүүдийг ганцаар үдэн
Энд би хичнээн ч удав
Эгэл бус шатаж буй мэт үдэш
Эргээд ирхэд тачаалаар амьсгалж
Эзгүйрсэн бүхнийг биедээ нөхөвч
Энэ сэтгэл ханах болов уу

Өө за за нас  нэмчдэг байна ш тээ . Шинэ нас шамайг хашраанаа за хэхэ . 

Бяцхан үр минь ээ чи миний амьдрал
Бартаат харгуйд орших он цагын үргэлжлэл
Эсээн цуцтал хайрлах аавын жаахан охин
Энэ биеийн нэг хэсэг эрх хонгор үр минь ээ
Үсээн цайтал үрийнхээ төлөө амьдръя
Үгээн хэлхэж санасан сэтгэл хайраа шингээе

Өвлөөр орсон борооны
Өнгө нь яагаад цэнхэр юм бэ
Өвсөнд тогтсон дусал нь
Өөрийг минь юунд гуниглуулна вэ
Шивэрч биш том том дуслууд
Ширүүн биш зөөлхөнөөр
Алган дээр хацар дээр
Аяархан буухдаа амрагыг минь урладаг
Уран бороо түмэн дуслаараа
Уяхан түүнийг минь зурдаг
Яг л хамт мэт сэтгэгдэл төрүүлж
Ялгахын аргагүй адилхан зурдаг

Үг үгийн чинадаас өөрийгөөн хайж олох гэж
Өчнөөн өдөр бодолдоо сэтгэлээ тамлан зовооход
Үнэр үгүй амт үгүй баригдах бие үгүй
Өнгө нь бүүдгэр тэр миний нэг хэсэг юм билээ

Юунд би ийнхүү утга төгөлдөрөөс
Төгөлдөр бус руу тэмүүлж
Юу ч үгүй хоосонг хүссэн бодолд
Бэдэртэж унаж тусан зүтгэнэ вэ
Хэмжээ хязгаар үгүй бүрэнхийн дунд
Сэвхийх салхи үгүй чимээгүйн гүнд
Хэмлэх хэн нэгэн үгүй аниргүйг мэдэрч
Хэзээ л ийм тайван байснаа санах гэж тэр үү
Гэвч хүсэл ер нь л тогтворгүй юм
Гэнэ гэнэхэн санаа алдсанаа мартаж
Галзуу юм шиг хашгирч орилж
Гараа савчин бүжиглэмээр болох
Энэ хоёр нэгдмэл оршин байж
Энэ сэтгэл минь тогтон байх шиг . . .

Тэнэмэл навчис хаа нэг тийшээ салхинд туугдан
Тээг садаа болон хэн нэгний дор хөглөрөн
Агаарт бус газраар аясыг нь даган элэгдэхдээ
Алт шиг өнгөө гээж аяархан уйлах шиг санагдана
Өглөө нь алтран шаргалтаж нүд булааж байсан навчис
Үдэш нь хөлд үрэгдэн өрөвдөлтэйгөөр унахад
Өмнөтгөл үгүй төгсгөл үгүй оршихуйн хязгаарт
Үзэсгэлэнт цэцгийн навч болон дэлгэрэх шиг бодогдоно
Уйт шөнийн ганцаардлуудыг навчис гэж ойлговол
Урсан өнгөрөх цаг хугацааг намар гэж сэтгэвэл
Хяруун дээр үлдээсэн өөрийн тамга мэт мөр минь
Халуунаараа тэнд л амьдрал үргэлжлэхийг гэрчилнэ

Саран дээр тийм л хүйтэн бол түүн шиг хүйтэн
Салхины зөөлөн ийм л намуухан гэвч харагдахгүй
Усны өнгө хэдий тунгалаг ч биегүй тэр баригдахгүй
Угтаан сүнс минь тэдний л цогц харанхуйн эрх чөлөө
Биеийг минь орхин алсран одохдоо эцсийн удаа
Би чинь энэ шүү гэж энэ амьдралын төгсгөлийг үзчихээд
Нас минь дуусж хөрсөнд шингэх биенээс
Намуухан сугарч агаарт хөөрөхдөө тэр чөлөөлөгдөнө
Орон зайт хэм хэмжээст ертөнцөөс холдож
Огторгуйн хязгааргүй эрх чөлөөнд зочлоход
Оддын чуулалдаан алган дээр мэт үзэгдэж
Одоо л би тэдний нэг болсоноо мэдрэнэ

Урсах нь үгүй нулимс
Угтаан зүрхэнд минь л унана
Сэтгэлд хурсан гуниг
Сэмжин үүл шиг нүүгээд л ирнэ
Хөл дор хөглөрсөн навчис шиг
Хөөрхийлөлттэй төрх нүүрэнд илэрч
Асуулт ч үгүй хариулт ч үгүй
Анхаарлын тэмдэг бодолд эргэлдэнэ
Цэнхэр сарны гэрэл алган дээр тусахад
Цээжинд хөндүүр аяндаа л хурна
Сүүн зам гэрлээн гийгүүлэвч
Сүүдэрт нуугдсан цэцэг шиг л ганцаардана

Дарайтал унасан хяруун дээр хөл нүцгэн алхаж
Дарагдаж үлдсэн мөрөөн орчлонд тамгалж үлдээхэд
Газар эхийн хэвлий бүлээн илчээр төөнөж
Гал шаргал намрын өглөө дэргэд минь ирсэнийг мэднэ
Сэрүүхэн агаар зүсэх шувуудын жиргээг сонсон
Сэтгэл дүүрэн инээмсэглэж нүд гялбан зогсохдоо
Энд тэнд хөглөрсөн навчисын түмэн өнгөнөөс
Эргэх улирлын хувирлыг хураангуйлж нэг дор үзнэ

Зүрхээ чагнан хүлээсэн хүлээлт болгоны чинь тоогоор
Зүүдээ манан хоносон зөн совингийн чинь итгэлээр
Зөөлхөн зөөлхөн гунисан бүрэнхий үдшийн ганцаардлыг чинь
Зүгээр л дэргэд чинь байж хайр дэвсэн аргадъя

Ширхэг нулимс хацар исгэнэ
Шивнэх үгс зүрх зүснэ
Ай юутай их гуниг

*******************

Зүүгээр хатгах адил
Зүрхийг минь тогшино
Тэр цоожтой